voorbeeldgedrag

Hoe ik mijn zoon een wijze les onthield

Geef nooit op! Mijn levensmotto. En nu heb ik deze wijze les mijn zoon onthouden. Het kostte mij nog niet eens zoveel moeite. Ik denk dat ik dat nog het meest verrassende vond.

We deden een wedstrijd. Manlief en ik namen beiden een zoon onder onze hoede. Wie het eerste de weg door het labyrint gevonden had. En toen heb ik dus opgegeven. Na twee uur zoeken, steeds opnieuw proberen, vier keer terug bij het bordje ‘je was er bijna’. Ik had er geen zin meer in.

Nu ben ik niet iemand die vaak achterom kijkt. Maar nu speelde dat wel meer. Jaren terug heb ik in hetzelfde labyrint uren rondgelopen. Het is dat anderen vanuit de toren zeiden welke kant ik op moest, anders liep ik daar bij wijze van spreken nog. Toen ik met zoonlief het labyrint instapte, overviel mij weer dat gevoel van het niet kunnen vinden. Niet echt motiverend moet ik zeggen om de toch mee te starten.

Als ik nu terugkijk op de zoektocht zou ik het zo weer doen: de zon scheen, we ontmoetten gezellige medezoekers, er waren veel fotomomenten. En ja, een keer toegeven dat je wel opgeeft…. het voelde best goed om dat ook eens te doen. Moet ik misschien eens vaker doen want het levert ook mooie andere dingen op!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s